Tagarchief: blog

Format Brain: – The Tree

Ditmaal een stukje muziek in plaats van een verhaal. Door Guy Maalsté (zang) en Jacques Joosten (gitaar). Tekst en muziek geschreven door Jacques Joosten. Alle rechten voorbehouden. Twitter: @guymaalste

Shivering and crumbled
I look into the sky
The dryness of our tree reflects the weakness in my eyes

A dream now dreamed
A wish now wished
Fly aimless passed the crown
The breeze around the tree gives them no chances to settle down

I stand among the river
No time to look around
The shore is much to far to get my feet on other ground

The last few leaves come flowing by
Although the tree is gone
One of them is green and gives me strength to carry on

We believe the storm couldn't stop blowing
All the leaves would be carried by the wind
At the season green ones will be growing

In our tree
In our tree

When we went walking
The flowers seemed to be talking
When we went riding
The horses seemed to be smiling
At the middle of the sea we would be
With water surrounded

The waves kept their secrets
But the island we found it my friend

We achieved providing ideal conditions
Sun and sea, fertile soil to feed the roots
As we head on caring for our mission

By the tree
Oh by the tree

When we went walking
The flowers seemed to be talking
When we went riding
The horses seemed to be smiling
At the middle of the sea we would be
With water surrounded

The waves kept their secrets
But the island we found it my friend

		
Advertenties

1 reactie

Opgeslagen onder Ik ben

Bedankt hè. Ja jij ook!

Durf te geven en nemen. Dankbaarheid voelen is het mooiste compliment dat je de gever kunt schenken.

Hoe ontvang jij bedankjes en complimentjes? Het valt me steeds vaker op dat mensen een bedankje of compliment niet op zich laten inwerken. Zelf deed ik dat eerst ook niet. Misschien dat ik er daarom nu wat meer alert op ben. Zodra iemand ‘je bent lief’ zegt, volgt meestal direct een ‘ja jij ook’. Zonde!

Als een medemens je een welgemeend compliment geeft, verwacht zij of hij er niet meteen één terug. Door het compliment op je te laten inwerken en je er nóg beter door te voelen, bedank je de persoon in kwestie eigenlijk op de meest mooie manier. De mooie woorden treffen doel en doen wat ze moeten doen, waarvoor ze bedoeld zijn. Klinkt logisch toch? Maar waarom doen zoveel mensen het dan niet?

Misschien zijn ‘we’ gewoon niet gewend om te ontvangen. Veel mensen geven, geven en geven, zonder zichzelf daarbij centraal te stellen. Een compliment voelt dan vaak niet als een compliment, maar als de verplichting het terug te kaatsen. Hoe vaak gebeurt het ook? Hoe vaak zegt je baas ‘je bent een fantastisch mens’ of een vriend(in) ‘je bent de mooiste persoon die ik ken’? En als het dan wel een keer gebeurt, gaan we ons er ongemakkelijk door voelen.

Misschien houden veel mensen zich ook te vaak in. Stel je wilt iemand laten weten dat je van haar of hem houdt, of dat je blij bent dat zij of hij er is, dan wordt het maar al te vaak tóch niet gezegd. Bang dat het verkeerd overkomt, angst voor ongemakkelijke situaties. Onzin! Toch?

Gevoel hebben voor mensen en hen willen zeggen wat je voelt, is volkomen normaal en natuurlijk. Iedereen ervaart die gevoelens. Zonder enige uitzondering. Maar… Door het zo weinig te doen, vervreemden ‘we’ van deze volkomen natuurlijke behoefte. Een tweeledige behoefte > geven en nemen. Balans is belangrijk. Dat geldt voor alles! Dus ook voor het geven en ontvangen van complimenten en bedankjes.

Doe jezelf een plezier en laat het eerstvolgende compliment dat je krijgt eens echt goed op je inwerken. Voel de liefde die ervan uitgaat. Sluit even je ogen… Als je daarna de behoefte voelt een compliment terug te geven, is dat natuurlijk prachtig. Maar zeg het bewust, welgemeend en omdat je de behoefte voelt het te doen. Niet uit verplichting.

Om meteen even te oefenen, zeg ik nu tegen jou: “Ik vind je een prachtmens en ik hou van je. Precies zoals je bent.” Een fijne dag! En vergeet niet:

Dankbaarheid voelen is het mooiste compliment dat je de gever kunt schenken. Daarom ook meteen een (oefen)bedankje aan jou, omdat je het compliment hebt gevoeld én mijn blog gelezen hebt!

Namasté

Guy

6 reacties

Opgeslagen onder Wij zijn

Contrast van oneindigheid

Zijn er grenzen? Ik bedoel… Zijn er in het universum daadwerkelijk grenzen of leggen wij onszelf beperkingen op? Stel je voor dat alles oneindig is. Wat voor perspectief zou dat bieden?

Albert Einstein, een kei in het relativeren van ons tijdsbesef

Voor mijn gevoel gaat de stelling dat oneindigheid bestaat heel goed samen met het feit dat tijd niet bestaat. Dat laatste is iets waar Albert Einstein zich al eens over heeft gebogen. Hij was een kei in het relativeren van ons tijdsbesef. En tja, wie durft daar nou tegenin te gaan? Als er eigenlijk geen tijd is en alles in het nu plaatsvindt, is er dus ook oneindigheid. Ook het oneindige vindt dan namelijk nú plaats.

Dat besef voelt ontzettend prettig. Het haalt de druk van de ketel. Aangezien alleen het nu bestaat, hoeft ook niet alles à la minute te gebeuren. Straks is immers ook nu. Kun je het nog volgen? Ik filosofeer namelijk maar wat…

Kijkend naar de sterrenkunde is het zo dat tot nu toe alleen het oog ons beperkt. Zodra een telescoop meer vermogen krijgt, worden nieuwe sterrenstelsels ontdekt en ook al zijn er berekeningen die aantonen wat de omvang van het universum ongeveer zou kunnen zijn, blijven dat aannames. Berekeningen gebaseerd op feiten die geen vaststaande feiten zijn. Aangezien licht wel eindig is (het begint namelijk ergens), is voor ons alleen dat deel zichtbaar waarvan ons het licht heeft kunnen bereiken. Het theoretische deel, waarvan het licht nog niet zichtbaar is, is dus misschien wel oneindig…

Alles wat ooit plaatsvond, alles wat is, laat zijn sporen achter in het universum. Alles is immers energie. Elk gevoel, woord, iedere gedachte. Dat maakt het ook logisch dat alle antwoorden altijd aanwezig zijn en dat het bewustzijn van het universum alleen maar groeit. En daar vloeit (voor mijn gevoel) weer uit voort dat het logisch is dat we steeds bewuster worden, onszelf steeds meer ontwikkelen tot (meer) spirituele wezens. Het is alleen zo jammer dat wij onszelf hierin enorm beperken. Alleen, die beperkingen maken ons mens en dat legt voor mijn gevoel ook meteen het contrast van het leven bloot.

De mens is namelijk wel eindig, het universum niet. Je hebt beperkt de tijd om je ding te doen, dus ontstaat het ‘moeten’. Vaak het liefst zo veel en zo snel mogelijk. En ook al zou onze ziel oneindig kunnen zijn, het jasje waarin we nu over de aarde wandelen, heeft nou eenmaal een beperkte houdbaarheidsdatum. Bovendien kennen we aan alles grenzen toe: je woonkamer is bijvoorbeeld vier bij acht meter, je gaat van A naar B, op de snelweg rijden we 120 kilometer per uur, we werken meestal van 8.30 uur tot 17.00 uur en ‘onze’ maatschappelijk aanvaarde waarden en normen weerhouden ons er maar al te vaak van bepaalde dingen te doen of zeggen. Het begrensde leven van de mens maakt het moeilijk, zo niet onmogelijk, de grenzeloosheid van het universum (het leven) te ervaren. Voor de mens heeft alles een begin en een eind. Probeer dan maar eens te bevatten dat er iets is dat nergens begint en ook nergens ophoudt.

Toch is het volgens mij de uitdaging onszelf zoveel mogelijk open te stellen voor de bron waar we zoveel energie uit kunnen putten. Een collectief bewustzijn dat ons bindt. Het grappige is dat je de toegang pas bewust kunt ervaren als je in de juiste mate op jezelf gericht bent en durft te zijn wie je bent. Wie in contact komt met zijn of haar kern/gevoel heeft toegang tot een schat aan informatie en voelt zich bovendien een ultiem wezen. Het laat je ervaren dat voelen ‘weten’ is en dat is echt oneindig kicken…

Namasté,

Guy

(Geïnspireerd door tweetpeeps @patrickbrinksma en @PuurChantal)

3 reacties

Opgeslagen onder Gedichten

Writer’s Block

"Schrijven doet schrijven, schrijven doet wonderen."

Eén van mijn favoriete spreuken is ‘wie zoekt, zal niet vinden’. Desalniettemin betrap ik mezelf erop dat ik nu even behoorlijk op zoek ben. Naar een opening welteverstaan. Na een middellange journalistieke carrière heb ik besloten mijn leven grotendeels te wijden aan het schrijven van vrij werk. Schrijvertje spelen dus. Niet omdat het leuk klinkt, maar omdat ik voel dat ik dat moet doen. Het is een niet te onderdrukken verlangen te creëren in woord. De laatste week kamp ik echter met een writer’s block dat zijn weerga niet kent. Hardnekkig is ‘ie. Stevig balen dus.

Het is niet de eerste keer dat het me overkomt. Ten tijde van mijn werk als journalist was er altijd weer die deadline, die op de één of andere manier een inspirerend effect had. Niet schrijven was geen optie, dus gebeurde ‘het’ uiteindelijk toch wel. Nu is het anders. Ik lieg niet als ik zeg dat deze week een keer of dertig ben begonnen. Het resultaat: nul woorden.

De oorzaak is niet helemaal helder. Misschien is het ‘t deels het wegvallen van een behoorlijk ultiem gevoel dat zich recentelijk van mij meester maakte. Misschien zijn het kleine zorgen die door mijn hoofd spoken. Misschien zit ik niet diep genoeg in mijn gevoel om echt te kunnen creëren. Hoe dan ook: het is er en ik ben het nu meer dan zat. Daarom deponeerde ik zojuist een andere spreuk in mijn hoofd. “Schrijven doet schrijven.” Vandaar dit blogverhaal. Wie weet helpt het.

Het frustreert. Creatieve energie, in dit geval schrijfenergie, gaat in mijn geval gepaard met een gigantische dosis liefde. Daarvan heb ik sowieso een aardig voorraadje ter beschikking. Mijn boek gaat dan ook over – je raadt het al – de liefde. Energie moet stromen. Zodra het wordt geblokkeerd, krijg ik last van hoofdpijn en voel ik me ontzettend kut. Sorry voor de woordkeuze, maar ’t komt recht uit mijn hart.

Gisteren beleefde mijn block zijn hoogtepunt. Op de kop af tien keer nam ik plaats achter mijn fraaie, antieke bureau. Een prachtig en doorleefd meubel, doorgaans zeer inspirerend. Je voelt de energie van alle arbeid die eraan is verricht. Heerlijk! Toch kwam ‘het’ wéér niet en misschien is dat wel mijn eigen schuld. Schrijven vergt geestelijke rust (bij mij wel). De drang om telkens weer te kijken of er nog leuke berichten op Twitter te lezen waren en meerdere inkomende telefoontjes leidden me echter zó af, dat ik nimmer in mijn ritme kwam. Een tekst is voor mij een soort muziekstuk. Melodieuze zinnen, rustige stukjes, hoogtepunten, hier en daar weelderigheid afgewisseld met staccato zinnetjes. Om te kunnen schrijven, moet ik het ritme voelen, er middenin zitten.

Zodra iets mij uit het ritme haalt, is de focus weg en moet ik weer hele lappen tekst lezen om terug te komen in het voor mij oh zo belangrijke gevoel, de vibe. Als je op een dag tien keer wordt onderbroken, schiet het niet echt op natuurlijk. Ik weet het. Ik heb een keuze. Twitter hoeft niet aan te staan, de radio kan uit, mijn mobieltje ook. Wat is dan het probleem? Vraag ik me nu af. Gevoelsmatig is de oplossing een schrijfsabbatical. Even weg, even rust, even heel dichtbij de natuur zijn om zo helemaal bij mezelf en mijn gevoel te komen om vervolgens geïnspireerd en met een ontspannen geest aan het werk te gaan. Zakelijke verplichtingen en simpelweg niet de financiële mogelijkheden hebben om er even een paar maanden tussenuit te knijpen, vormen op dit moment de enige barricade. Veel langer wachten wil ik echter niet. Ik werk daarom aan een plan om vanuit het buitenland (beperkt) opdrachten uit te werken, zodat de inkomstenstroom enigszins op peil blijft. Waar de reis naartoe gaat? Geen idee. Portugal spreekt tot de verbeelding, maar mocht zich elders een leuke kans voordoen, dan wordt het misschien wel Italië, Frankrijk of een ander land. Mochten er lezers zijn die graag een bijdrage leveren aan het optimaliseren van mijn creatieve proces en een vakantiehuisje in de aanbieding willen ‘gooien’. Feel free to contact me. Eeuwige dankbaarheid en een vermelding in de ‘special thanks’ gegarandeerd 😉

Mijn hart is nu in ieder geval enigszins gelucht en ik geniet met volle teugen van het feit dat ik zevenhonderddrieënveertig woorden op papier heb gezet, het waanzinnig fijne lentezonnetje en de liefde voor mezelf, die langzaam maar zeker weer volop begint te stromen. Het klopt dus: schrijven doet schrijven. Schrijven doet wonderen…

Voel je vrij te delen… Namasté,

Guy

4 reacties

Opgeslagen onder Gedichten

Entrepreneur, teken van zwakte

C.G. Jung: "Door zich bewust te worden van zijn eigen onderbewuste processen, kan de mens het heft van zijn leven pas werkelijk in handen nemen."

Het lijkt een trend: ondernemers die zichzelf ‘entrepreneur’ noemen. Het irriteert me niet en ik vind het ook niet interessant klinken, maar het houdt me wel bezig. Niet vanwege het woord, maar de persoon die zich erachter verschuilt. Ja, je leest het goed. Verschuilt.

Wat beweegt iemand om zich als ‘entrepreneur’ te willen profileren? Onderscheiden van de ‘gewone’ ondernemer kan niet, want ‘entrepreneur’ betekent namelijk letterlijk ‘ondernemer’. Mijn gevoel en waarnemingen leiden me naar de overtuiging dat de entrepreneur het woord ‘ondernemer’ niet chique of interessant genoeg vindt. Of beter gezegd: dat hij of zij zichzelf niet interessant genoeg vindt.

Die mensen wil ik graag uit hun droom helpen. Door je te omhullen met uiterlijkheden maak je jezelf niet interessanter of beter. De ondernemerskracht zit in jezelf. Niet in vertoon of neerwaartse vergelijkingen. Aanvaarden wie en wat je bent, brengt bovendien meer succes met zich mee, omdat je dichter bij je ware krachten komt. Kwetsbaar durven zijn is overigens ook een kracht. Een ondernemer die zich teveel focust op zijn imago, dus niet het imago van het bedrijf, heeft verkeerde prioriteiten. De focus moet liggen op het optimaal benutten van je kwaliteiten en mensen hiervan overtuigen.

Wellicht zal niet elke entrepreneur dit helemaal vatten. Daarom heb ik een aantal zakelijke, meer tastbare redenen op een rijtje gezet:

Goede communicatie is van levensbelang voor elke ondernemer. Het is essentieel dat men je verstaat en begrijpt. De overgrote meerderheid van de bevolking weet niet wat het woord ‘entrepreneur’ betekent. Daar durf ik wel een kistje wijn op in te zetten. Bij het woord ‘ondernemer’ kan iedereen zich wel iets voorstellen. Alleen dat is al een reden om het woord ‘entrepreneur’ nu meteen uit al je online profielen te schrappen.

Het kan verleidelijk zijn om in bepaalde kringen te verkeren en je vocabulaire optimaal te benutten. De meeste ondernemers zijn voor hun broodwinning echter volledig afhankelijk van ‘gewone’ mensen. Het behoeft geen uitleg dat je dan beter tussen en/of met die mensen kunt vertoeven dan erboven. Voeling met je doelgroep is een voorwaarde voor blijvend succes. Als de entrepreneur daarbij hoort, soit! Zo niet: weg ermee.

Uiterlijk vertoon is een teken van zwakte. Potentiële zakenpartners en klanten met mensenkennis doorzien dit. Ze zullen een ander kiezen, omdat ze de ware kracht, de echte ik niet zien. Aangezien zaken doen vaak gebeurt op basis van gunnen en vertrouwen is dit heel belangrijk om mensen voor je te winnen. Uitstralen dat je te vertrouwen bent en inhoud hebt, is overtuigender dan willen uitstralen hoe succesvol je bent. Alleen dan kan succes duurzaam zijn.

Veel entrepreneurs waren eerst ‘gewoon’ ondernemer. Het succes is ze echter naar hun bol gestegen. Entrepreneur klinkt nou eenmaal lekker in het rijtje Audi A8, mousserende wijn, golf, escargots, jacuzzi, Hilton en businessclass. Daar mag je ook gerust van genieten, maar blijf aarden, met twee voetjes op de grond. Ondernemen dus!

2 reacties

Opgeslagen onder Gedichten

Wees een vent

Afgelopen week werd ik verrast door een onderzoek naar de belevingswereld van mannen. Het werd mij toegereikt door iemand waarmee ik een afspraak had, nadat we aan de praat raakten over het leven. In een enquête, die deel uitmaakt van het geheel, gaf een ruime meerderheid van de deelnemende heren aan tevreden te zijn over het leven. Toen ik echter de rest van de antwoorden bekeek en tussen de regels doorlas, trok ik een heel andere conclusie.

Als ik normaal gesproken de resultaten van zo’n momentopname bekijk, bijvoorbeeld in een tijdschrift, heeft het een algemeen karakter. Ik lees het, denk er het mijne van en laat het los. Dat was nu ineens heel anders. De vragenlijst was anoniem ingevuld, maar doordat ik al die individuele antwoorden las, werd het heel persoonlijk. Het raakte me.

Tijdens het lezen van de antwoorden viel mijn mond letterlijk open van verbazing. De vragen waren vrij simpel, in de trant van ‘wat wil je graag doen in of veranderen aan je leven?’.

De stapel formulieren was zo dik, dat het op dat moment niet mogelijk was om ze allemaal geheel door te lezen, dus scande ik vluchtig de antwoorden op (onder andere) voornoemde vragen. “Een andere relatie, meer seks, in een formule 1-auto rijden, meer tijd voor mezelf, wat meer van de wereld zien, kinderen krijgen, meer geld, een andere baan, een Porsche…” Dit soort antwoorden voerde de boventoon. Vooral ‘hebben’ speelt in de hoofden van de man een rol, zo blijkt.

Ik zag een rode draad in al die antwoorden en dat lijntje noem ik zelfverwezenlijking. Op een enkeling na, was in mijn ogen juist niemand tevreden met zijn leven. Ook al gaven ze zelf iets anders aan. Mannen zijn in het algemeen nou eenmaal niet geneigd zich kwetsbaar op te stellen. Zelfs niet in een anonieme enquête. Het was het bekende kabbelende beekje, het bekende ‘het is allemaal wel best zo’. Wat daarbij opviel, is dat de mannen het ‘hebben’ van bepaalde zaken of het doen van iets wat doorgaans volstrekt onbereikbaar is, zien al de oplossing voor het tastbaar maken van echt geluk. Ze zoeken het geluk buiten zichzelf en misschien nog erger; ze lijken doof voor het stemmetje in hun hoofd. Het stemmetje dat zegt: “Ik ben niet happy.” Daarom hebben ze een ander stemmetje gecreëerd. Ze doopten hem Ego.

Ego is een toffe gast. Hij rijdt in een dikke bak, neukt de mooiste ‘wijven’, verdient veel geld, racet in zijn vrije tijd op het circuit van Zandvoort, spuit alleen maar Boss of Armani in zijn hals en ziet er onwaarschijnlijk goed uit. Hij reist tijdens zijn vakanties naar verre oorden en eten doet hij het liefst met sterren. Zijn huis heeft meer waterbassins dan het huis van Jan Modaal, die het met een afwasteiltje moet doen. Gek genoeg lijkt hij in de verste verte niet op de mannen die zo tegen hem opkijken. Op de mannen die gewoon helemaal niet happy zijn met het leven dat ze lijden, ja met lange ‘ij’. In mijn ogen gaat een grote groep van de ondervraagden gebukt onder wat van hen wordt verwacht. Of de oorzaak nou een relatie met scheve verhoudingen is of een stukje ontevredenheid op materialistisch gebied, of misschien iets anders, doet er niet toe. Ze zijn doof geworden voor zichzelf, maar luisteren wel naar Ego en Ego = Angst.

De drang naar zelfverwezenlijking gaat echter nooit verloren. Misschien is ‘ie niet altijd even nadrukkelijk aanwezig, maar onbewust blijft dat het streven. Streven naar jezelf. Door de maatschappij waarin we leven en de wereld die we kennen, wordt geluk veelal gezocht in de vervulling van verwachtingspatronen of materialisme. Het brengt de meesten echter niet veel meer dan stress en ongeluk.

Voor mij was het lezen van die antwoorden inzichtgevend. Ik herken mezelf er namelijk totaal niet in. Voor mij is duidelijk dat zelfverwezenlijking alleen tot stand komt door goed naar jezelf te luisteren, volkomen eerlijk te zijn naar jezelf en dus ook anderen. Ook ik wil een Porsche, maar die komt er sneller door er totaal niet mee bezig te zijn dan door het als doel te stellen.

Al die mannen die te bang zijn om echt zichzelf te zijn en het moeten hebben van houdingen en hun ego zijn in mijn ogen geen echte mannen. Ze zijn niet stoer en dienen niet als voorbeeld. Mannen die zich losweken van het maatschappelijk verwachtingspatroon, die durven toe te geven gevoelig te zijn en puur door het leven gaan, zijn wel stoer, ontzettend stoer zelfs. Ik zie mezelf meestal als één van die stoere mannen, maar ook ik heb mijn valkuilen. Toch wil ik bij deze alle ‘watjes’ en schop onder de kont geven en zeggen: “Be a man dude.”

2 reacties

Opgeslagen onder Gedichten

Man in the mirror

Dit blog was tot voor kort een plek om mijn gedichten en korte verhalen met de wereld te delen. Voor mij best een grote stap, want met name mijn gedichten zag ik altijd als iets heel persoonlijks, als iets van en voor mij alleen. Het ‘blootgeven’ van mijn echte ik was daardoor gevoelsmatig een grote stap. Alleen, wie dichterlijke ambities koestert, moet van zich laten horen. ‘Met het hoofd’ nam ik het besluit dat het moest, van mezelf. Tóch voelde dat niet goed. Het waren allemaal wel voortbrengselen van Guy, maar te gezocht, uitgedacht en bewust gecreëerd; laten zien dat ik meerdere dichtstijlen beheers en hier en daar een (seksuele) grens opzoekend, omdat artistieke mensen dat nou eenmaal doen. Niet ‘écht’ dus…

Maar soms verandert iets zomaar ineens en aan de andere kant toch weer niet. Dat was voor mij een belangrijke conclusie toen ik onlangs zomaar ineens veranderde en dus eigenlijk ook niet.

Momenteel zit ik middenin de ‘next level’ van mijn bewustwordingsproces en dat is best nog even wennen. Het is nu net alsof ik toegang heb tot nieuwe informatie over mijzelf en het leven. Een bijzondere ontmoeting en een aantal minstens net zo bijzondere gesprekken boden mij een kijkje in een spiegel die ik nog niet eerder had toegelaten mijn evenbeeld te weerkaatsen. Voor sommigen mag het vaag klinken, maar ik noem het de zielspiegel. Een andere naam kan ik er niet voor bedenken en bovendien voelt het zo, dus is het zo. Althans, voor mij.

De spiegel toont mij een warme en liefdevolle jongen met een duidelijke opdracht. Wat deze opdracht is, is op dit moment alleen voor mij belangrijk, maar wie bekend is met numerologie en daar op de ‘juiste’ wijze mee omgaat, zal misschien begrijpen wat ik bedoel als ik zeg dat mijn geboortegetal 33 is. Het ligt niet in mijn aard om te leven naar informatie die gepaard gaat met dit soort spirituele ‘wetenschappen’, want we zijn en blijven aardse wezens. Tóch doe ik er iets mee. Mijn zielspiegel verwoordde voor mij dan ook perfect hoe ik het zie: hoofd in de wolken en voetjes op de grond.

Vanuit die gedachte is het besef dat ik een 33 ben een ware ‘eyeopener’, waardoor ik mezelf nu zie zoals ik ben. Daarmee is de behoefte om mijn ego te profileren zo goed als verdwenen en wil ik eigenlijk alleen nog maar ‘gewoon’ mezelf zijn en vanuit die positie mijn opdracht vervullen. Ik ben dus veranderd, maar eigenlijk ook weer niet. Ik ben alleen veel meer mezelf en dat voelt bevrijdend.

Nu ik in dit nieuwe bewustwordingsproces zit, loopt alles op rolletjes. Het leven lacht me toe. Zowel spiritueel als aards. Ik voel me sterk, ontspannen, liefdevol en geliefd, maar ook aardse zaken gaan als een tierelier. Zo krijgt mijn bedrijf meer opdrachten en leveren contacten met mensen op alle mogelijke manieren veel meer op dan voorheen. Een goede ‘vibe’ dus. Zelfs mijn eten smaakt beter! En geloof me, het is kicken om in de spiegel te kijken en echt tevreden te zijn met wat je ziet en wie je bent. Ik kan het iedereen aanraden: laat je ego los. Het is niet meer dan heel veel slecht gratis advies van raadgever Angst. Het verwijdert je uiteindelijk zo ver van jezelf dat je vroeg of laat toch wel weer terugkeert naar jezelf. Behalve als het niet zo is.

Ik heb mezelf (h)erkend en ga gemotiveerd aan de slag met mijn opdracht. Dat zal vast en zeker met ups en downs gepaard gaan. Wie het wil meebeleven, is op dit blog van harte welkom…

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Ik ben