Man in the mirror

Dit blog was tot voor kort een plek om mijn gedichten en korte verhalen met de wereld te delen. Voor mij best een grote stap, want met name mijn gedichten zag ik altijd als iets heel persoonlijks, als iets van en voor mij alleen. Het ‘blootgeven’ van mijn echte ik was daardoor gevoelsmatig een grote stap. Alleen, wie dichterlijke ambities koestert, moet van zich laten horen. ‘Met het hoofd’ nam ik het besluit dat het moest, van mezelf. Tóch voelde dat niet goed. Het waren allemaal wel voortbrengselen van Guy, maar te gezocht, uitgedacht en bewust gecreëerd; laten zien dat ik meerdere dichtstijlen beheers en hier en daar een (seksuele) grens opzoekend, omdat artistieke mensen dat nou eenmaal doen. Niet ‘écht’ dus…

Maar soms verandert iets zomaar ineens en aan de andere kant toch weer niet. Dat was voor mij een belangrijke conclusie toen ik onlangs zomaar ineens veranderde en dus eigenlijk ook niet.

Momenteel zit ik middenin de ‘next level’ van mijn bewustwordingsproces en dat is best nog even wennen. Het is nu net alsof ik toegang heb tot nieuwe informatie over mijzelf en het leven. Een bijzondere ontmoeting en een aantal minstens net zo bijzondere gesprekken boden mij een kijkje in een spiegel die ik nog niet eerder had toegelaten mijn evenbeeld te weerkaatsen. Voor sommigen mag het vaag klinken, maar ik noem het de zielspiegel. Een andere naam kan ik er niet voor bedenken en bovendien voelt het zo, dus is het zo. Althans, voor mij.

De spiegel toont mij een warme en liefdevolle jongen met een duidelijke opdracht. Wat deze opdracht is, is op dit moment alleen voor mij belangrijk, maar wie bekend is met numerologie en daar op de ‘juiste’ wijze mee omgaat, zal misschien begrijpen wat ik bedoel als ik zeg dat mijn geboortegetal 33 is. Het ligt niet in mijn aard om te leven naar informatie die gepaard gaat met dit soort spirituele ‘wetenschappen’, want we zijn en blijven aardse wezens. Tóch doe ik er iets mee. Mijn zielspiegel verwoordde voor mij dan ook perfect hoe ik het zie: hoofd in de wolken en voetjes op de grond.

Vanuit die gedachte is het besef dat ik een 33 ben een ware ‘eyeopener’, waardoor ik mezelf nu zie zoals ik ben. Daarmee is de behoefte om mijn ego te profileren zo goed als verdwenen en wil ik eigenlijk alleen nog maar ‘gewoon’ mezelf zijn en vanuit die positie mijn opdracht vervullen. Ik ben dus veranderd, maar eigenlijk ook weer niet. Ik ben alleen veel meer mezelf en dat voelt bevrijdend.

Nu ik in dit nieuwe bewustwordingsproces zit, loopt alles op rolletjes. Het leven lacht me toe. Zowel spiritueel als aards. Ik voel me sterk, ontspannen, liefdevol en geliefd, maar ook aardse zaken gaan als een tierelier. Zo krijgt mijn bedrijf meer opdrachten en leveren contacten met mensen op alle mogelijke manieren veel meer op dan voorheen. Een goede ‘vibe’ dus. Zelfs mijn eten smaakt beter! En geloof me, het is kicken om in de spiegel te kijken en echt tevreden te zijn met wat je ziet en wie je bent. Ik kan het iedereen aanraden: laat je ego los. Het is niet meer dan heel veel slecht gratis advies van raadgever Angst. Het verwijdert je uiteindelijk zo ver van jezelf dat je vroeg of laat toch wel weer terugkeert naar jezelf. Behalve als het niet zo is.

Ik heb mezelf (h)erkend en ga gemotiveerd aan de slag met mijn opdracht. Dat zal vast en zeker met ups en downs gepaard gaan. Wie het wil meebeleven, is op dit blog van harte welkom…

Advertenties

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Ik ben