Writer’s Block

"Schrijven doet schrijven, schrijven doet wonderen."

Eén van mijn favoriete spreuken is ‘wie zoekt, zal niet vinden’. Desalniettemin betrap ik mezelf erop dat ik nu even behoorlijk op zoek ben. Naar een opening welteverstaan. Na een middellange journalistieke carrière heb ik besloten mijn leven grotendeels te wijden aan het schrijven van vrij werk. Schrijvertje spelen dus. Niet omdat het leuk klinkt, maar omdat ik voel dat ik dat moet doen. Het is een niet te onderdrukken verlangen te creëren in woord. De laatste week kamp ik echter met een writer’s block dat zijn weerga niet kent. Hardnekkig is ‘ie. Stevig balen dus.

Het is niet de eerste keer dat het me overkomt. Ten tijde van mijn werk als journalist was er altijd weer die deadline, die op de één of andere manier een inspirerend effect had. Niet schrijven was geen optie, dus gebeurde ‘het’ uiteindelijk toch wel. Nu is het anders. Ik lieg niet als ik zeg dat deze week een keer of dertig ben begonnen. Het resultaat: nul woorden.

De oorzaak is niet helemaal helder. Misschien is het ‘t deels het wegvallen van een behoorlijk ultiem gevoel dat zich recentelijk van mij meester maakte. Misschien zijn het kleine zorgen die door mijn hoofd spoken. Misschien zit ik niet diep genoeg in mijn gevoel om echt te kunnen creëren. Hoe dan ook: het is er en ik ben het nu meer dan zat. Daarom deponeerde ik zojuist een andere spreuk in mijn hoofd. “Schrijven doet schrijven.” Vandaar dit blogverhaal. Wie weet helpt het.

Het frustreert. Creatieve energie, in dit geval schrijfenergie, gaat in mijn geval gepaard met een gigantische dosis liefde. Daarvan heb ik sowieso een aardig voorraadje ter beschikking. Mijn boek gaat dan ook over – je raadt het al – de liefde. Energie moet stromen. Zodra het wordt geblokkeerd, krijg ik last van hoofdpijn en voel ik me ontzettend kut. Sorry voor de woordkeuze, maar ’t komt recht uit mijn hart.

Gisteren beleefde mijn block zijn hoogtepunt. Op de kop af tien keer nam ik plaats achter mijn fraaie, antieke bureau. Een prachtig en doorleefd meubel, doorgaans zeer inspirerend. Je voelt de energie van alle arbeid die eraan is verricht. Heerlijk! Toch kwam ‘het’ wéér niet en misschien is dat wel mijn eigen schuld. Schrijven vergt geestelijke rust (bij mij wel). De drang om telkens weer te kijken of er nog leuke berichten op Twitter te lezen waren en meerdere inkomende telefoontjes leidden me echter zó af, dat ik nimmer in mijn ritme kwam. Een tekst is voor mij een soort muziekstuk. Melodieuze zinnen, rustige stukjes, hoogtepunten, hier en daar weelderigheid afgewisseld met staccato zinnetjes. Om te kunnen schrijven, moet ik het ritme voelen, er middenin zitten.

Zodra iets mij uit het ritme haalt, is de focus weg en moet ik weer hele lappen tekst lezen om terug te komen in het voor mij oh zo belangrijke gevoel, de vibe. Als je op een dag tien keer wordt onderbroken, schiet het niet echt op natuurlijk. Ik weet het. Ik heb een keuze. Twitter hoeft niet aan te staan, de radio kan uit, mijn mobieltje ook. Wat is dan het probleem? Vraag ik me nu af. Gevoelsmatig is de oplossing een schrijfsabbatical. Even weg, even rust, even heel dichtbij de natuur zijn om zo helemaal bij mezelf en mijn gevoel te komen om vervolgens geïnspireerd en met een ontspannen geest aan het werk te gaan. Zakelijke verplichtingen en simpelweg niet de financiële mogelijkheden hebben om er even een paar maanden tussenuit te knijpen, vormen op dit moment de enige barricade. Veel langer wachten wil ik echter niet. Ik werk daarom aan een plan om vanuit het buitenland (beperkt) opdrachten uit te werken, zodat de inkomstenstroom enigszins op peil blijft. Waar de reis naartoe gaat? Geen idee. Portugal spreekt tot de verbeelding, maar mocht zich elders een leuke kans voordoen, dan wordt het misschien wel Italië, Frankrijk of een ander land. Mochten er lezers zijn die graag een bijdrage leveren aan het optimaliseren van mijn creatieve proces en een vakantiehuisje in de aanbieding willen ‘gooien’. Feel free to contact me. Eeuwige dankbaarheid en een vermelding in de ‘special thanks’ gegarandeerd 😉

Mijn hart is nu in ieder geval enigszins gelucht en ik geniet met volle teugen van het feit dat ik zevenhonderddrieënveertig woorden op papier heb gezet, het waanzinnig fijne lentezonnetje en de liefde voor mezelf, die langzaam maar zeker weer volop begint te stromen. Het klopt dus: schrijven doet schrijven. Schrijven doet wonderen…

Voel je vrij te delen… Namasté,

Guy

Advertenties

4 reacties

Opgeslagen onder Gedichten

4 Reacties op “Writer’s Block

  1. Schrijven doet wonderen.
    Een paar jaar geleden ontdekte ik dat schrijven wonderbaarlijk werkt ter opruiming van de geest. Schrijven is ook verwerken. Althans, voor mij geldt dit. Maar wanneer ik iets wil schrijven gewoonweg vanwege het feit dat ik iets schrijven wil komt er niets uit mijn vingers. Ik kan me wel voorstellen dat ik -met een deadline- een onderwerp aangereikt krijg waarover ik moet schrijven, het lijkt me geen probleem. Tot nu toe heb ik alleen maar “blogjes” geschreven op een Hyves. Er zijn dagen dat ik het liefst vijf blogs per dag schrijf. Ik doe dit bewust niet omdat ik niet wil dat de ene blog bedolven wordt onder de andere, vervolgens mijn blog te weinig bezoekers krijgt en mijn ego te weinig gestreeld wordt. Maar zo kunnen er ook weken voorbij gaan waarin ik mezelf moet dwingen om iets op te schrijven. Dit laatste is de afgelopen drie maanden het geval. Ik zit lekker in mijn vel, woon sinds drie maanden in een ander huis waar ik heerlijk kan klussen -dat is een passie van mij- en schrijf nauwelijks.
    Nu heb ik het geluk…of de pech?…dat er ook niemand zit te wachten op mijn schrijfsels, maar ik herken het gevoel.
    Mijn ervaring is dat schrijven vanuit een frustratie héél gemakkelijk is, hoe bozer ik ben -meestal op mezelf- des te meer lawaai mijn toetsenbord maakt. En zo zie je maar dat jouw frustratie over het “schrijversblock” toch weer een prachtig blog heeft opgeleverd.

    Moet ik me nu eerst kwaad maken om mijn eerste blog op mijn kersverse WordPress-account te schrijven?

    Namasté.

  2. Hoi Roger,

    Bedankt voor je reactie… Kwaad maken hoeft niet hoor 😉 Schrijf gewoon waarover je wilt schrijven. Ik schreef eerst over van alles en nog wat, maar zoals je misschien al hebt gelezen, heb ik alles verwijderd. Doel is om meer vanuit mijn gevoel te schrijven en minder vanuit mijn hoofd. Dat zit er bij mij namelijk een beetje in doordat ik ook ‘professioneel’ schrijf (ook dat gebeurt deels op gevoel, maar het is toch anders). Deze blog is het eindelijk weer eens aardig gelukt. Dat van het gevoel bedoel ik dan. En vijf blogs op een dag maken kan geen kwaad. Bewaar ze gewoon en zet ze met tussenposen op het net. Is best handig, want inspiratie komt en gaat. Tenminste, dat kan gebeuren… In dat geval ben je juist blij met je voorraadje 😉 En bovendien zijn het altijd momentopnames. Dus leerzaam om op te schrijven en naderhand weer eens te lezen… Kijken of je het nog steeds zo ziet. Ik kijk uit naar jouw blog. Laat maar weten wanneer het gaat gebeuren 😉

    Groetjes, Guy

  3. ragazzadelmondo

    Dag Guy, ik kom hier voor de eerste keer lezen, en ik vind het een fijne kennismaking. Er was voor mij heel wat herkenbaars in wat je in dit stukje schreef: het gevoel te moeten schrijven, geblokkeerde energie die hoofdpijn en andere kuttige dingen veroorzaakt, en schrijven vanuit gevoel.

    Toeval of niet, gisteren nog las ik een stukje in De Morgen over Facebookmoeheid van schrijvers: schrijvers hebben last van lagere schrijfprestaties doordat ze te vaak afgeleid worden door Facebook en andere social media. Het is een bekend fenomeen. Je zou dat dus kunnen doen, off line gaan enzo, maar herbronnen in het buitenland klinkt veel leuker. Een vakantiehuis kan ik je niet aanbieden, maar ik wens je alvast veel creatieve energie!

  4. Irene van Wesel

    Hey Guy, heel herkenbaar je blog…ook het gevoel van even ver weg willen gaan. Daarom schrijf ik wel vaker ’s nachts, de drukte van de dag is dan weg en opeens loopt mijn hoofd over met woorden. Niet goed voor de nachtrust, wel voor de productie op papier haha ;). Wij zijn afgelopen weekend toevallig op de camping geweest in Gulpen, prachtig uitzicht en het kost geen kapitaal. Even buiten zijn en de natuur op je in laten werken kan inderdaad goed helpen, en je hoeft daarvoor niet perse ver weg te gaan heb ik gemerkt…
    Ik heb een paar van je blogs gelezen, heftige tijd heb je achter de rug. Pas goed op jezelf!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s